Önce babamı kaybettim konuşmaya başladığımda. Bir elim boşta başladım, bir tarafa yalpaladım. Diğer elim annemin avuçlarında oldu hep buna şükrettim. Kimselere demedim, küçüktüm ama küçük kalbim ağlıyordu. O benim ilk erkeğimdi. Sonra başka bir erkeği çok sevdim o da kardeşim oldu. Güldük, ağladık, yedik, içtik beraber. Ama onu da kaybettim. Sonra birine kalbimi verdim, güvenimi, umudumu. Küçük evimin başkahramanı tatlı baba rolünü ona verdim. Çocuklarımın saçını okşayacak adam dedim ona. Sahne hazırlıkları başlamıştı. Kostümümüzü bile ellerimize iğneleri batıra batıra diktik. Birkaç düğme eksikti yanlızca. Sergileyeceğimiz gün geldi ve benim kahramanım sahneye çıkamadan merdivende yerlere devrildi. 

Bugün de sevdiğim bir adam daha düştü. Artık öğrendim. Ben erkek sevmemeliyim. Yakın olmamalıyım onlara. Aldanıyorum işte, aldatılıyorum. Ah benim salak kafam, öğrenemedin mi hala. Güvenme, güvenme, güvenme